''A walk to remember''...τέλεια ταινία...

Hello!:)
Έγραψα φυσική σήμερα! Καλά,δεν ήταν και ότι πιο ευκολο αλλά γενικά είμαι ευχαριστημένη!Δηλαδή ήταν μια ασκηση που σχεδόν όλοι λάθος την κάναμε,αν είναι σωστό αυτό που λέει ένα κορίτσι! Βασικά εγώ πρώτη φορά έβλεπα τέτοιου είδους άσκηση να σας πω την αλήθεια...Τελοσπάντων!

Σήμερα είπα να σας γράψω για μια υπέροχη ταινία που είδα προχθές σε dvd.Ναι,το ξέρω πως δεν έχει σχέση με δημιουργία,αλλά αποφάσισα να κάνω και ταινιοκριτική μέσα από το μπλογκ γιατί η παρακολούθηση ταινιών είναι από τα αγαπημένα μου χόμπυ! Ήταν απλά τέλεια! Λοιπόν λέγεται ''A walk to remember'' ή στα ελληνικά ''Κεραυνοβόλος 'ερωτας''.Χμμμ νομίζω καταλάβατε ότι είναι ρομαντικούλα!Από τα αγαπημένα μου είδη! Γενικά λατρεύω τις ρομαντικές ταινίες!Όχι αυτά τα μελό,ξέρετε, τα πολύ βαριά.Μου αρέσουν ταινίες του στιλ,ένα αγόρι και ένα κορίτσι που είναι παιδικοί φίλοι καταλαβαίνουν ότι είναι ερωτευμένοι και τέτοια.Μ'αρέσουν πάρα πολύ και οι εφηβικές ταινίες με τέτοια θέματα,αρκεί να μην είναι πολύ ανώριμες...Γενικά πιστεύω ότι σε κάθε ταινία χωράει ένα love story.Και προτιμώ δηλαδή τις ταινιες που συνδιάζουν ιστορίες αγάπης και περιπέτεια και κωμωδία:) Λίγο δύσκολο ε?:)) Και παρόλο που ξέρω ότι σχεδόν το 90% αυτών που βλέπουμε σε ταινίες δεν είναι και τόσο πιθανό να συμβούν στην πραγματικότητα(πράγμα για το οποίο θέλω να πω κάτι  παρακάτω) ,εγώ συνεχίζω να λατρεύω να παρακολουθώ ταινίες! Και οι ρομαντικές ταινίες,παρόλο που στις πιο πολλές ξέρω από την αρχή ότι ο ήρωας πχ θα καταλήξει με την κολλητή του ή ότι θα τα φτιάξει στάνταρ με την συνάδελφο που μισεί θανάσιμα, θα είναι πάντα οι αγαπημένες μου,όσα κλισέ και αν περιέχουν,όσες φορές και αν έχω δει παρόμοιες ταινίες!
Πάω λοιπόν επιτέλουν να πώ για την ταινία που είδα.Θα πω μια μικρή περίληψη για να έχετε και εσείς κάτι να δείτε αν αποφασίσατε να την δανειστείτε και κυρίως θα σταθώ σε ένα πράγμα που θέλω να σας ρωτήσω όλους και να σας πω τον προβληματισμό μου.

Το ''Awalk to remember'' λοιπόν, μας παρουσιάζει την ιστορία δύο 18χρονων, ο ένας από τα πιο δημοφιλή και περίζητητα αγόρια του σχολείου,με όλα τα χαρακτηριστικά του ''αλητόπαιδου'' που λέμε σήμερα(μάγκας,όμορφος,συνεχώς απών από το σχολείο,πνεύμα αντιλογίας,),και η άλλη ένα ΄κορίτσι του στιλ Μαρία η Άσχημη (άριστη σε όλα τα μαθήματα,με χάλια ρούχα,με πατέρα ιερέα και ζωή σύμφωνα με όλα τα χριστιανικά πρότυπα).Αυτά τα δύο παιδιά ενώ δεν έχουν τίποτα κοινό φαινομενικά,αναγκάζονται να δουλέψουν μαζί για ένα θετρικό έργο( το αγόρι σαν τημωρία) .'ετσι΄έρχονται πιο κοντά,ειδικά μετά την παράσταση, ερωτεύονται, το αγόρι αλλάζει και ο ένας δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τον άλλο.Μέχρι που συμβαίνει κάτι τραγικό αλλά δεν θα σας το πω για να σας κρατήσω σε αγωνία! Εγώ αυτό που θέλω να πω είναι το εξής:
Κατά τη διάρκεια της ταινίας παρακολουθούμε την κοπέλα να μην αλλάζει ούτε τρόπο ντυσίματος,ούτε συνήθειες,ούτε συμπεριφορά.Είναι δηλαδή χαμηλών τόνων,πιστεύει απίστευτα στον Θεό,ζει με κάπως παλιομοδίτικες ιδέες.Και όμως το αγόρι την ερωτεύεται,αυτός που ήταν ο πλέον απίθανος για κάτι τέτοιο,και δένεται μαζί της όσο κανένας άλλος. Και ρωτάω εγώ: Είναι πάντα αρκετό να είσαι ο εαυτός σου? Την συμβουλή ''να είσαι ο εαυτος σου'' την έχω ακούσει άπειρες φορές είτε από γονείς είτε από την τηλεόραση είτε από περιοδικά είτε από ταινίες σαν αυτή καλή ώρα. Όμως πώς θα ξέρω εγώ ποιος είναι ο εαυτός μου? Και γιατί να αρέσει στους άλλους αυτό? Και που ξέρουν οι άλλοι ποιος είναι ο εαυτός μου για να τους αρέσει αυτό? Πάντα το να είσαι αυτό που είσαι σε οδηγεί στην ευτυχία? Και επίσης,αυτοί που δεν είναι ο εαυτός τους και υποκρίνονται,στο τέλος αποκαλύπτονται? Αυτές τις απορίες τις έχω εδω και πολύυ καιρό,μαλλον επειδή είμαι σε αυτήν την ηλικία που 'ανακαλύπτω'' τον κόσμο όπως λένε όλοι. Αλλά πραγματικά,θέλω τη γνώμη σας! όποιος μπορεί ας απαντήσει στους προβληματίσμους μου.Έχετε κανένα προσωπικό παράδειγμα?Ακόμα και αν δεν θέλετε να το διηγηθείτε,απλά πείτε το συμπέρασμα που έχετε καταλήξει σχετικά...Γιατί ακόμα και από την μικρή εμπειρία που έχω από τη ζωή,έχω δει κάμποσους ανθρώποθς να προσποιούνται για να είναι αρεστοί και να το καταφέρνουν,κάτι που έρχεται σε αντίθεση με το κλασσικό ''be yourself''...

Ουφ,αυτά ήθελα να πω.όσο για την ταινία,σας...προκαλώ να την δείτε!:)
Περιμένω με αγωνία να ακούσω τι έχετε να πείτε,έστω και αν είναι μια γραμμούλα:))
Πολλά φιλια και να έχετε μια καλή εβδομάδα!!

Υ.Γ.; Ο πρωταγωνιστής ήταν κουκλος παρεπιπτόντως!
Υ.Γ.2: Η επόμενη ταινά που θέλω να δω είναι ο πρίγκιπας της Περσίας!άντε να δω πότε θα προλάβω!!
Υ.Γ.3: Αποφάσισα επίσης να βάζω όποτε μπορώ ένα ρητό ή στιχάκι ή μαντινάδα στο τέλος κάθε ανάρτησης,αστείο ή τρυφερό,από αυτά που συναντάω καθημερινά σε μπλογκ,περιοδικά τηλεόραση κλπ...


Για σήμερα:
''Προτιμώ να με μισούν για αυτό που είμαι,παρά να με αγαπούν για αυτό που δεν είμαι''
:))