Tέλος καλό,όλα ΚΑΛΑ!!

Δεν θα πιστέψετε τι πέρασα αυτό το Σαββατοκύριακο! Μην νομίζετε οτι παράτησα το μπλογκ, είχα όμως μια περιπέτεια-εφιάλτη!

Ας τα πάρω από την αρχή,αν και δεν θα βάλω πολλές λεπτομέρειες.Λοιπόν εγώ από την Πέμπτη άρχισα να έχω ημικρανείες και να μην βλέπω σχεδόν καθόλου κάτω δεξία,σαν να μην είχα δηλαδή πλήρη περιφερειακή όραση.Που δεν είχα βασικά! Και επειδή ανησυχούσα πολύ,την Παρασκευή πήγαμε στον οφθαλμίατρο,ο οποίος είπε ότι δεν έχουν τίποτα τα μάτια μου και να περάσω το Σ/Κ με ντεπόν.Και αν δεν περάσει μέχρι τότε,να αρχίσουμε να το ψάχνουμε νευρολογικά με μαγνητικές και τέτοια.Εγώ όμως συνέχισα να έχω αγχος.Δεν ξέρω αν ήμουν πάντα έτσι ή αν το απέκτησα στην πορεία γιατί είχα αρκετά προβλήματα και με την περίοδο και διάφορα΄άλλα,η ουσία είναι ότι είμαι κάπως αρρωστοφοβική.Προσπαθώ βέβαια να το αποβάλω αλλά το μυαλό μου πάντα πάει στο κακό. Νομίζω όμως ότι η περιπέτεια αυτή μου έγινε μάθημα και θα είμαι πιο λογική στο μέλλον.Αλλά να τελειώσω: Ανυσηχούσα λοιπόν και έτσι έπεισα τον πατέρα μου να πάμε στο νοσοκομείο το Σάββατο το πρωί,παρόλο που εφημέρευε και δεν λειτουργούσε κανονικά.Εκεί με είδαν παθολόγος και οφθαλμίατρος και η δεύτερη είδε λέει μια αλοίωση του οπτικού νεύρου και έτσι αποφάσισαν να μου κάνουν αξονική τομογραφία εγκεφάλου για να αποκλείσουν τα πολύ σοβαρά ενδεχόμενα.Νομίζω καταλαβαίνετε ποια εννοούσε, και επίσης μπορείτε να φανταστείτε πώς νιώσαμε με τον πατέρα μου! Είχα τόση αγωνία και φόβο΄,όπως και ο πατέρας μου. Ήρθα και η μαμά μου ,η οπόια μας έλεγε ότι δεν θα είναι τίποτα,αλλά εγώ σιγά μην ησύχαζα!Τελικά μπήκα και έκανα την αξονική και όταν βγήκα ένας γιατρός μίλαγε στους γονείς μου και του έλεγε ότι δεν υπάρχει κάτι σοβαρό με μια πρόχειρη ματιά που μπορεί να δει πριν βγουν τα αποτελέσματα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω,ήμουν σίγουρη ότι θα είχα από τα πιο σοβαρά προβλήματα.Ο πατέρας μου έκλαιγε,εγώ ούτε αυτό δεν μπορούσα! Ε, μετά ότι και να είχα δεν με ένοιαζε! Έπρεπε να μείνω μέχρι την Δευτέρα στο νοσοκομείο για να με δει νευρολόγος αλλά για να μην χάσω όλη την Κυριακή άδικα,αφού δεν θα μου εκαναν τίποτα,έμεινα μόνο το Σάββατο και την άλλη μέρα(χθες) πήγαμε στο άλλο νοσοκομείο την πόλης μου που είχε εφημερέυον νευρολόγο ενώ τελικά το πρώτο νοσοκομείο δεν είχε καν νευρολόγο και δεν υπήρχε λόγος να μέινω εκεί. Και αφού με ξαναεξέτασε στο νοσοκομείο νούμερο 2 και οφθαλμίατρος (ο οποίος είπε ότι δεν έχω καν αλοίωση οπτικού νεύρου,απλά επείδή έχω μυωπία φαίνεται έτσι!) και νευρολόγος,αποφάσησαν οτι δεν είναι τιποτα ,απλά κάποιες α΄πλές ημικρανείες που έχουν σαν αποτέλεσμα την απώλεια όρασης αλλά επειδή υπάρχει μια πολύ μικρή περίπτωση να προκλήθηκαν από κάτι χάπια που παίρνω για τον κύκλο της περιόδου,πρέπει να κάνω προληπτικά σήμερα(Δευτέρα) και μια μαγνητική εγκεφάλου και αν βρεθεί ότι φταίνε τα χάπια,θα τα σταματήσω. Αυτά!
Το συμπέρασμα είναι ότι αν 10 γιατροί σου λένε ότι δεν έχεις τίποτα,φτάνει ένας και μόνο με μια λέξη να σε κάνει να ανυσηχήσεις! Πιστεύω ότι τόση αγωνία σε ένα Σ/κ ή και γενικότερα δεν έχω ξαναπεράσει! Ήταν μια εμπειρία που θα θυμάμαι νομίζω για πάντα!Αν εξαιρέσω την αγωνία που είχα,κατά τ'αλλα στο νοσοκομείο που έμεινα ήταν ωραία σχετικά!Αρχικά με είχαν σε ένα δωμάτιο με 5 άλλες γυναίκες εκ των οποίων μια που ήταν πολύ μεγάλη και φώναζε συνεχεια ''παιδιά μου'' και ''αδέρφια μου''.Εμένα να πω την αλήθεια δεν με ενοχλούσε πολύ η κατάσταση,έτσι κ αλλιώς μόλις είχα κάνει αξονική και αφού δεν είχα κάτι σοβαρό,δεν με ένοιαζε τίποτα! Αλλά τελικά οι γιατροί πριν το βράδυ με μετέφεραν σε ένα άλλο θάλαμο που ήμουν μόνο έγω και μία άλλη κοπέλα 27 χρονών(είχε πανγκρεατίτηδα) ,που γνωριστήκαμε και ήταν πάρα πολύ καλή! Ήρθαν και με ειδαν φίλο και συγγενείς(μετά την αξονική όλα αυτά) και ήταν πολύ όμορφα αφού δεν είχαμε αγωνία πια!:):)
Ε νομίζω τα είπα όλα.
Αυτό που έχω ακόμα να σας πω είναι το τι πρέπει να κρατήσουμε όλοι από κάτι τέτοια περιστατικά. Αυτό είναι το ότι πάνω από όλα είναι η υγεία στη ζωή μας! Οτιδήποτε άλλο έρχεται δεύτερο,και τρίτο και τέταρτο μη σας πω! όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος δεν λένε? ήρθε λοιπόν αυτή η περιπέτεια για να με ''ταρακουνήσει'' λίγο και να κατανοήσω εντελώς αυτό που έλεγα πριν αλλά συχνά το ξεχνούσα: ΖΗΣΕ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ!! Μην αφήνεις τίποτα να σε στενοχωρεί,αφού έχεις την υγεία σου! ΄΄Εχεις 1,2,5 ακόμα και 10 κιλά παραπάνω? ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ! Δεν έχεις χρήματα για διακοπές/νέο αμάξι/νέο σπίτι/νέα ρούχα κτλ? ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ!Δεν πέρασες το μάθημα?ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ!!  Είσαι πολύ κοντή/ψηλή/άσπρη/μελαχρινή/ κλπ? ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ!!! Απλά μάθε να χαμογελάς και να απολαμβάνεις τη ζωή:) Μία θεία του πατέρα μου,που έχει πεθάνει τώρα, είχε πει: Αν έχεις την υγεία σου έχεις 1.Αν είσαι και όμορφος βάζεις ένα μηδενικό και έχεις 10.Αν είσαι και έξυπνος βάζει άλλο ένα μηδενικό και έχεις 100.Αν έχεις και πολλούς φίλους πάς 1000,αν έχεις και πολλά λεφτά πας 10000 και συνεχίζεις με κάθε αγαθό που έχεις,Αν όμως χάσεις την υγεία,τι σου μένει? Άπειρα μηδενικα μόνο!
Ουφ,έλπίζω να έκανα κατανοητό αυτό που ήθελα! Όπως καταλαβαινέτε σήμερα δεν έχω τίποτα απο κατασκευές,γιατί δεν έχω φτιάξει τίποτα βασικά! Περιμένετε μέχρι να μου εράσουν οι ημικρανείες και να βλέπω καλά εντελώς και θα σας δείξω κάτι,που θα πάει?:):)

Πολλά φιλιά λοιπόν σε όλους!Μην ξεχνάτε όταν παρουσιάζεται ένα μικροπροβληματάκι να σκέφτεστε ότι μπορεί να ήταν και χειρότερα,να χαμογελάτε(τουλάχιστον από μέσα σας) και να χαίρεστε που διορθώνεται!!!

Α!Συγγνώμη που αυτές τις τελευταίες 2-3 μέρες δεν σχολίασα και τόσο(δηλαδή καθόλου) τα μπλογκ σας,αλλά δεν είχα καθόλου όρεξη ούτε και χρόνο από το Σάββατο και μετά! Θα επανορθώσω!:))

''A walk to remember''...τέλεια ταινία...

Hello!:)
Έγραψα φυσική σήμερα! Καλά,δεν ήταν και ότι πιο ευκολο αλλά γενικά είμαι ευχαριστημένη!Δηλαδή ήταν μια ασκηση που σχεδόν όλοι λάθος την κάναμε,αν είναι σωστό αυτό που λέει ένα κορίτσι! Βασικά εγώ πρώτη φορά έβλεπα τέτοιου είδους άσκηση να σας πω την αλήθεια...Τελοσπάντων!

Σήμερα είπα να σας γράψω για μια υπέροχη ταινία που είδα προχθές σε dvd.Ναι,το ξέρω πως δεν έχει σχέση με δημιουργία,αλλά αποφάσισα να κάνω και ταινιοκριτική μέσα από το μπλογκ γιατί η παρακολούθηση ταινιών είναι από τα αγαπημένα μου χόμπυ! Ήταν απλά τέλεια! Λοιπόν λέγεται ''A walk to remember'' ή στα ελληνικά ''Κεραυνοβόλος 'ερωτας''.Χμμμ νομίζω καταλάβατε ότι είναι ρομαντικούλα!Από τα αγαπημένα μου είδη! Γενικά λατρεύω τις ρομαντικές ταινίες!Όχι αυτά τα μελό,ξέρετε, τα πολύ βαριά.Μου αρέσουν ταινίες του στιλ,ένα αγόρι και ένα κορίτσι που είναι παιδικοί φίλοι καταλαβαίνουν ότι είναι ερωτευμένοι και τέτοια.Μ'αρέσουν πάρα πολύ και οι εφηβικές ταινίες με τέτοια θέματα,αρκεί να μην είναι πολύ ανώριμες...Γενικά πιστεύω ότι σε κάθε ταινία χωράει ένα love story.Και προτιμώ δηλαδή τις ταινιες που συνδιάζουν ιστορίες αγάπης και περιπέτεια και κωμωδία:) Λίγο δύσκολο ε?:)) Και παρόλο που ξέρω ότι σχεδόν το 90% αυτών που βλέπουμε σε ταινίες δεν είναι και τόσο πιθανό να συμβούν στην πραγματικότητα(πράγμα για το οποίο θέλω να πω κάτι  παρακάτω) ,εγώ συνεχίζω να λατρεύω να παρακολουθώ ταινίες! Και οι ρομαντικές ταινίες,παρόλο που στις πιο πολλές ξέρω από την αρχή ότι ο ήρωας πχ θα καταλήξει με την κολλητή του ή ότι θα τα φτιάξει στάνταρ με την συνάδελφο που μισεί θανάσιμα, θα είναι πάντα οι αγαπημένες μου,όσα κλισέ και αν περιέχουν,όσες φορές και αν έχω δει παρόμοιες ταινίες!
Πάω λοιπόν επιτέλουν να πώ για την ταινία που είδα.Θα πω μια μικρή περίληψη για να έχετε και εσείς κάτι να δείτε αν αποφασίσατε να την δανειστείτε και κυρίως θα σταθώ σε ένα πράγμα που θέλω να σας ρωτήσω όλους και να σας πω τον προβληματισμό μου.

Το ''Awalk to remember'' λοιπόν, μας παρουσιάζει την ιστορία δύο 18χρονων, ο ένας από τα πιο δημοφιλή και περίζητητα αγόρια του σχολείου,με όλα τα χαρακτηριστικά του ''αλητόπαιδου'' που λέμε σήμερα(μάγκας,όμορφος,συνεχώς απών από το σχολείο,πνεύμα αντιλογίας,),και η άλλη ένα ΄κορίτσι του στιλ Μαρία η Άσχημη (άριστη σε όλα τα μαθήματα,με χάλια ρούχα,με πατέρα ιερέα και ζωή σύμφωνα με όλα τα χριστιανικά πρότυπα).Αυτά τα δύο παιδιά ενώ δεν έχουν τίποτα κοινό φαινομενικά,αναγκάζονται να δουλέψουν μαζί για ένα θετρικό έργο( το αγόρι σαν τημωρία) .'ετσι΄έρχονται πιο κοντά,ειδικά μετά την παράσταση, ερωτεύονται, το αγόρι αλλάζει και ο ένας δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τον άλλο.Μέχρι που συμβαίνει κάτι τραγικό αλλά δεν θα σας το πω για να σας κρατήσω σε αγωνία! Εγώ αυτό που θέλω να πω είναι το εξής:
Κατά τη διάρκεια της ταινίας παρακολουθούμε την κοπέλα να μην αλλάζει ούτε τρόπο ντυσίματος,ούτε συνήθειες,ούτε συμπεριφορά.Είναι δηλαδή χαμηλών τόνων,πιστεύει απίστευτα στον Θεό,ζει με κάπως παλιομοδίτικες ιδέες.Και όμως το αγόρι την ερωτεύεται,αυτός που ήταν ο πλέον απίθανος για κάτι τέτοιο,και δένεται μαζί της όσο κανένας άλλος. Και ρωτάω εγώ: Είναι πάντα αρκετό να είσαι ο εαυτός σου? Την συμβουλή ''να είσαι ο εαυτος σου'' την έχω ακούσει άπειρες φορές είτε από γονείς είτε από την τηλεόραση είτε από περιοδικά είτε από ταινίες σαν αυτή καλή ώρα. Όμως πώς θα ξέρω εγώ ποιος είναι ο εαυτός μου? Και γιατί να αρέσει στους άλλους αυτό? Και που ξέρουν οι άλλοι ποιος είναι ο εαυτός μου για να τους αρέσει αυτό? Πάντα το να είσαι αυτό που είσαι σε οδηγεί στην ευτυχία? Και επίσης,αυτοί που δεν είναι ο εαυτός τους και υποκρίνονται,στο τέλος αποκαλύπτονται? Αυτές τις απορίες τις έχω εδω και πολύυ καιρό,μαλλον επειδή είμαι σε αυτήν την ηλικία που 'ανακαλύπτω'' τον κόσμο όπως λένε όλοι. Αλλά πραγματικά,θέλω τη γνώμη σας! όποιος μπορεί ας απαντήσει στους προβληματίσμους μου.Έχετε κανένα προσωπικό παράδειγμα?Ακόμα και αν δεν θέλετε να το διηγηθείτε,απλά πείτε το συμπέρασμα που έχετε καταλήξει σχετικά...Γιατί ακόμα και από την μικρή εμπειρία που έχω από τη ζωή,έχω δει κάμποσους ανθρώποθς να προσποιούνται για να είναι αρεστοί και να το καταφέρνουν,κάτι που έρχεται σε αντίθεση με το κλασσικό ''be yourself''...

Ουφ,αυτά ήθελα να πω.όσο για την ταινία,σας...προκαλώ να την δείτε!:)
Περιμένω με αγωνία να ακούσω τι έχετε να πείτε,έστω και αν είναι μια γραμμούλα:))
Πολλά φιλια και να έχετε μια καλή εβδομάδα!!

Υ.Γ.; Ο πρωταγωνιστής ήταν κουκλος παρεπιπτόντως!
Υ.Γ.2: Η επόμενη ταινά που θέλω να δω είναι ο πρίγκιπας της Περσίας!άντε να δω πότε θα προλάβω!!
Υ.Γ.3: Αποφάσισα επίσης να βάζω όποτε μπορώ ένα ρητό ή στιχάκι ή μαντινάδα στο τέλος κάθε ανάρτησης,αστείο ή τρυφερό,από αυτά που συναντάω καθημερινά σε μπλογκ,περιοδικά τηλεόραση κλπ...


Για σήμερα:
''Προτιμώ να με μισούν για αυτό που είμαι,παρά να με αγαπούν για αυτό που δεν είμαι''
:))